Aleid Wolfsen weert nepmusici in Utrecht met maatregel.
In HC zat lang een vrouw die niet kon spelen, maar wel goed kon spelen dat ze kon spelen. In feite hield zij vrijwel altijd net pauze als het publiek langskwam. Zij rolde dan een sjekje, en keek haar publiek vriendelijk aan. Voor haar lag een Duits gekleurde gitaarhoes, met wat dubbeltjes en kwartjes.
Soms speelde zij wel op haar gitaar. Nu ja, spelen… Haar rechterhand deed iets mechanisch, de gitaar was at random gestemd. Er kwam de meest minimale, maar daarom niet minder interessante repetitieve muziek uit voort.
Nu zij niet meer speelt neem ik het mijzelf kwalijk dat ik het nooit heb opgenomen. Het was een wonderbaarlijk geluid.
Per slot:
Nu deze maatregel in Utrecht van kracht lijkt te gaan, kunnen we het als goed nieuws beschouwen dat we eindelijk een wet in handen hebben om Marco Borsato te weren.
Explore posts in the same categories: UncategorizedTags: Aleid Wolfsen, borsato, Hoog Catharijne, muziek, straatmuziek, straatmuzikanten
You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.
