Jamaica Funk flash mob op de Dam

De vraag van Volkskrantjournalist / televisiecriticus Jean-Pierre Geelen in zijn column van 6 mei of de massa-paniekbeweging op de dam tijdens dodenherdenking ook mooi gevonden mocht worden stemt op een prettige manier tot nadenken. Allereerst ga je het hele zaakje op een andere manier bekijken: afstandelijk.
Dat is altijd goed.
Net als Jean-Pierre heb ik de opnames een aantal keren bekeken, stilgezet op het moment van beweging, en de aanzet van de beweging herhaalt. Je krijgt dan vanzelf de associatie met een choreografie, zoals herhaling van samples in muziek in sommige gevallen ook tot muziek leidt.
Later zag ik de beelden van hoe het koninklijke groepje subdansers richting ‘De Groote Club’ beent. Dat zag er zeer, zeg maar, eh, ‘contrapuntisch’ uit. Terwijl aan de ene kant mensen over elkaar en hekken heen vallen, beent de koningin op zeer stevig onderstel kordaat naar een steeg.
In een ander fragment roept er iemand: “staan blijven, blijf staan” op het Rokin. Ook goed. In de politiefilm zouden ze ‘freeze’ roepen, en in danstheaterland wordt het geloof ik ook wel eens gebruikt. Dan komt het moment dat ze in biologieland overgangsgedrag noemen. Hiermee wordt het moment tussen twee verschillende acties genoemd, bijvoorbeeld van een hond, die eerst argeloos loopt te snuffelen over een bospad, dan een wild zwijn hoort, maar voor hij er als een haas vandoor gaat eerst een paar seconden aan zijn kruis gaat likken: dat slaat nergens op, maar zijn hersens doen op dat moment even iets heel moeilijks: switchen tussen twee programma’s.
Vervolgens hoort de koningin in de club dat er geen gevaar dreigt, neemt een beslissing, loop kalm met haar gevolg de Dam weer op en gaat weer in vak R staan. Iedereen heeft dat in eerste of tweede instantie door, er klinkt een stem met desinformatie, en na een tijdje begint de band het Wilhelmus te spelen. Hierna is het afgelopen, en gaat de koningin naar de kerk.

Wat we hiermee zouden kunnen doen is het volgende. We componeren een nummer als Funking for Jamaica Dat begint ook met een machtige schreeuw, van een helse trompet weliswaar, van funky Tom Browne, maar daarom niet minder machtig, waarna een funky bass de eerste danspassen in de heupen van de gedansvloerden losmaakt. Die schreeuw laten we uitvoeren door een groep van dertig dakloze geflipte draaideurcriminelen, voor de ook daar klaarblijkelijk broodnodige ontspanning. Daarna vullen funky basloopjes de muziek, die worden aangevuld met rimshots van vallende hekken. Op verschillende plaatsen voeren groepjes mensen uitzwermende passen uit, freezen, en gaan weer verder. Het koninklijk consortium krijgt een aparte Pina Bausch of Anne Teresa De Keersmaeker – choreografie: kordate onverdroten stappen naar de Groote Club en terug. We doen dit jaarlijks om vijf voor acht op 3 mei om onze angsten te bezweren, zodat we 4 mei ook daadwerkelijk twee minuten geheel ontspannen niets anders kunnen denken dan aan de doden.

We noemen het nummer: Beschreeuwde Dam. Dat onthoudt lekker makkelijk, met Jamaica Funk in het achterhoofd. Funky! Relax!

Beluister hier Funkin’ for Jamaica

www.keeswennekendonk.nl