Even een vraagje van meteorologisch/astronomische aard:

De dampkring vermindert de zonkracht, dat merken we ‘s zomers als de zon ondergaat, maar met name ‘s winters – de hele dag door. Nu de zon aan het eind van de winter weer hoger begint te komen neemt de zonkracht weer toe. Dit komt onder andere omdat de weg die de zonnestralen door de dampkring afleggen korter wordt. Als de zon loodrecht boven het land zou staan, is die weg het kortst. De vraag die mij al een tijdje mijn hersen kraakt is de volgende:
Met welk percentage wordt de zonkracht in dat geval eigenlijk verminderd door de dampkring?

Ik weet ondertussen dat de zonkracht uitgedrukt wordt in lumen. (Fotonen per m2)

Bovenop de Kilamanjaro wordt bij helder weer en loodrechtstaande zon een lumenwaarde van 100.000 gehaald.
In Nederland is dat maximaal 50.000 lumen.
Als het een beetje bewolkt is ‘s winters, is het hier al gauw maximaal 3000 lumen.
Dat scheelt nogal.

Op humeur en gezondheid is zon en zonkracht nogal van invloed.
De cijfers die we krijgen ‘s zomers hebben uitsluitend betrekking op de UV-straling.
Ik heb het KNMI, Meteo-consult, RIVM en Zonnecellenbouwers en -handelaren gevraagd, niemand had een antwoord.
De NASA reageert niet. Ook raar.
Weet u het?
Ik hoor het graag.

Vervolg:

Via Vincent Oldenborg, SP-raadslid hier in 030, kreeg ik een pagina (http://bit.ly/dUocEV) op de site van Kennisnet.nl gestuurd, met daarop het volgende plaatje:

..waaruit zou kunnen blijken, als ik het goed begrijp, dat 6% van de zonnestraling wordt weerkaatst, en 16% geabsorbeerd. In totaal zou dit dus bij zonnenschijn op 0 meter NAP 22% zijn.

Ik ga eens rekenen wat dat betekent bij de verschillende hoeken die de zon op verschillende data maakt.

Een eigen mening is ieders recht. Mijn muziek spreekt je aan of niet. Maar `nog niet goed genoeg voor een pindaconcert` is onzin. Ik heb nog eens een aantal video´s bekeken van optredende mensen bij pindaconcerten.

Enkele voorbeelden van wat ik bedoel met niveauverschil en muziektechniek tijdens pindaconcerten.

Als jij in alle ernst vindt dat de combinatie en het muzikaal niveau van gitaar-banjo-zang -of wat dies meer zij – van de mensen die in deze video´s optreden tijdens pindaconcerten zoveel beter is dan wat ik live doe, dan mis je muzikaal beoordelingsvermogen, geef je blijk van een volledig gebrek aan muziekkennis en elementair gemis van muzikaal inzicht.
Mocht je zelf – ondanks mijn antwoordmail – ooit nog onbedwingbare behoefte tot contact met mij voelen, dan geef ik hierbij schriftelijk aan dat ik nooit contact in enigerlei vorm met jou wil hebben.
Niets ten voor- of nadele van de muziek van de optredende mensen in de door mij hier gelinkte video´s . Daar oordeel ik niet over. Daar gaat mijn reactie hier op jouw mail niet over. Mijn mail gaat over de aperte onzin die jij hier schrijft dat mijn muzikale kwaliteit blijkbaar `nog niet goed genoeg voor een pindaconcert is` volgens jouw `bescheiden` mening.

P.S. Ik blokkeer na deze mail je e-mailaccount. Ik heb geef behoefte aan nog meer virtuele onzin komend van jou als antwoord, mocht je dat overwegen.

Don´t shoot the messenger.

*****

In reactie op:

Beste (..),

dank je voor je aanbod.
Als ik je filmpjes zie, denk ik dat de combinatie zang en gitaar nog niet daar is waar i zou moeten zijn voor een pindaconcert.
Ik vind wel dat het muzikaliteit en potentie heeft.
Je link stuurt me naar de hoofdpagina van free webhosting, btw, ik moest je opzoeken om daarna naar de bedoelde site te gaan.

Beste groet etc. etc.

KeesW

www.keeswennekendonk.nl/pinda

De weg schoot geluidloos onder mij door. Mijn ellebogen leunden op het ligstuur van mijn azurro-blauwe Bianchi racefiets. Ik reed over een kaarsrechte weg door een boomloze polder. Plaats: een paar kilometer van Noordeloos. Reisdoel: het riviertje de Giessen. Snelheid: tussen de dertig en drieëndertig kilometer per uur. Het was augustus, het liep tegen de avond, de warmte liet zich nog goed voelen.
Mijn ogen waren, gehypnotiseerd door mijn malende benen, gedachteloos op een willekeurig punt voor me op de weg gericht. De enige beweging buiten mijzelf was, als ik heel goed rondspeurde, die van een stipje, bijna onzichtbaar veel verder op de rechterweghelft.

Onwillekeurig concentreerde mijn blik zich op het levende vlekje aan de einder. Was het een fietser? Iets vertelde me van niet. Iets teveel van links naar rechts. Ik merkte dat het betreffend departement in mijn hersens tegelijkertijd probeerde te ontdekken of het een vrouw of man zou zijn. Kun je dat zien? Ik denk het wel. Een vrouwelijk stipje heeft een andere motoriek dan een mannelijk stipje. Ik concentreerde mij op de beweging. Aan een soort zwierigheid meende ik te kunnen vaststellen dat het een vrouw was. En ik ging blijkbaar sneller, want het werd gestaag een tikkeltje minder klein: langzaamaan werd het aantal kleine kleine vlekjes een samenhangend spel van nieuwe vlekjes die ledematen vertegenwoordigden.

Weer wat nadergekomen twijfelde ik toch even: de breedte van de schouderpartij leek toch weer te wijzen op de mogelijkheid van een man. Wel was nu ook zichtbaar wat het aan het doen was: het rolschaatste. Sommige mensen zullen roepen: skatete, maar ik vind skaten ook rolschaatsen, zoals mountainbiken ook fietsen is. De beweging van de benen wees op vrouwelijke spieren. Nog dichterbij gekomen zag ik een weerschijn op een gebruinde athletische rug, gestoken in een combinatie van een zwart tanktopje en daaronder een katoenen broekje. Haar kuiten en armen glommen in de namiddagzon. De schouderpartij was ontwikkeld als van een beroepszwemster.

Ik haalde haar in. O ja shit, ik ging haar inhalen. Wat ging ik doen? Ging ik haar een teken geven, iets zeggen? Ik moest haar blijkbaar iets laten merken. Waarom? Hoe? Wat? Iets neutraals? Iets wat je een mannelijke fietser ook zou toevoegen? Of was de motivatie van andere aard? Ja natuurlijk. Bij een mannelijke fietser zou ik misschien groeten zoals zeilers elkaar groeten op een fries meer: met een trefzeker afgesproken gebaar, nauwelijks de aandacht van de zeilen afhoudend.

Maar zo niet nu. Ik had iets anders te communiceren. Over de schoonheid van haar beweging, haar athletische gestalte. Ik moest eerlijk zijn. Er zat ook een element in van hoe een man een vrouw laat merken dat hij haar bijzonder vond. Aantrekkelijk. Maar niet alleen dat. Het was ook iets anders. Iets universeels. Hoe leuk haar aanwezigheid contrasteerde met het zwarte lege astfalt, de knalgroene polder. Niet noodzakelijkerwijs in die volgorde.

Op het moment dat we gelijk kwamen te liggen maakte zich echter een bedwelmende paniek van mij meester. Ik draaide mijn hoofd hooguit vijf graden naar rechts en zag met verbazing dat Ik mijn rechterhand langzaam van het stuur hief. De hand draaide een kwartslag naar rechts. Wat ging hij doen? Terwijl ik haar in slow-motion passeerde maakte zich een duim los uit de hand, wat ging daar gebeuren, hij bewoog zich omhoog, wat bedoelde hij, wat is dit, nee he, dat kan toch niet, nee…. IK STAK HEM OP! Uit mijn ooghoek zag ik nog een flits van een ietwat slavisch gevormd knap, stoer gelaat. Snel keek ik weer voor me.

Toen gebeurde het ongelofelijke voor mijn bedwelmde geest. Ik hoorde haar ‘hoi’ zeggen. Ik draaide het bandje waar de ‘hoi’ opstond snel een paar keer in mijn hoofd af. Ze zei ‘hoi’ op een toon die leek te betekenen dat ik ‘ook best wel iets had mogen zeggen hoor’. Ik vervloekte mijn onhandigheid, mijn verlegenheid, durfde niet achterom te kijken, en speerde door. Misschien maakte ik zelfs extra tempo. Ik reed door zonder geluid te maken, de wind floot zonder een obstakel tegen te komen in mijn hersens.

Ondertussen had ik de afslag Giessen ergens gemist, of was niet meer aangegeven. Shit, de weg kwijt, of althans de juiste. De ANWB was al enige tijd overgegaan op een gevreesd nieuw systeem van richtingaanwijzen: er is geen sprake meer van dorpen en heiden, alleen van knooppunten met nummers. Die moet je of uit je hoofd leren, of vantevoren op je hand schrijven. Heb je dat niet gedaan, dan kun je om de 5 kilometer afstappen om te kijken waar jouw nummer 83 zich bevindt, en welke nummers je moet zien te onthouden om op je reisbestemming te komen. Ik herkende de weg hier niet. Wel zag ik een aankondiging: ‘u nadert knooppunt 67′, dus ik stapte af bij het kruispunt om op het grote knooppuntenbord te gaan kijken.

Ik wilde de kortste route naar de rivier. Op de kaart zag ik dat dat een eindje terug was, als ik het bij de kop wilde vatten. Een andere mogelijkheid was langs een autoweg naar Noordeloos, waarmee ik op eenderde van de mooie waterroute in zou stappen. Ik aarzelde. Nu ja, dan maar even rap langs die snelweg.
In de korte tijd die ik nodig had om weer op de fiets te springen en de gekozen weg in te slaan zag ik uit een ooghoek een fietster aan komen. Een blond staartje sprong onder de racehelm vandaan. Plotseling beviel de door mij gekozen route niet meer. Ik remde en keek terug naar het kruispunt. Ik volgde haar met mijn ogen. Ze stopte bij het bord. Zonder na te denken had ik mijn fiets alweer honderdtachtig graden gedraaid, met de zelfsmoes dat ik nog een keer goed moest kijken.
Zo stond ik even later naast een knap meisje. Ze krabte wat op haar rug, die ze voor dat doel holgetrokken had, terwijl ze wijs probeerde te worden uit de lijnen, nummers en punten op het bord. De zwarte wielrenbroek die ze droeg was de helft korter dan gebruikelijk. Misschien een triathlonbroek.

Nu ging ik wel wat zeggen.

‘Onhandig he, die knooppuntborden? Moet je altijd afstappen. Waar ga je naartoe?’, bracht ik eruit. Ze nam me met een lach, maar niet geringschattend op. ‘Ja, ik moet deze kant op’, en ze wees naar een weggetje langs een sloot, schuin naar het noordwesten. ‘Waar ga je heen?’, vroeg ik, een beetje verrast door haar blik. ‘O, Rotterdam, dus ik moet geloof ik die weg in, zo naar de dijk langs de Lek’. En ze wees naar een aantrekkelijk weggetje.
Een opportunistische winding diep in mijn grijze massa had willen zeggen: zal ik een stukje met je meerijden? Maar dacht er meteen overheen: ja, ze ziet me aankomen. Maar als je het niet vraagt heeft ze ook niet de gelegenheid om ja te zeggen natuurlijk. Mij maakte het niet uit, in die zin dat ik nu ook weer niet per se naar Giessen moest. Een stuk die kant op, en dan afbuigen naar Sliedrecht zou ook prima gaan. Maar ja, je opdringen is ook weer zo wat. Dat wil je zeker niet. ‘O mooi, langs de rivier, kun je helemaal doorrijden naar de Kinderdijk, oversteken, en dan zit je al bijna in Rotterdam’ bracht het quasi rationele gedeelte van mijn brein oplossing. ‘Ja’. “Goeie reis’! ‘Jij ook!’. De fietster sloeg haar pad in, ik het mijne.

Mijn benen maalden alweer in het gewone tempo rond toen ik, nog naborrelend, dacht: hee, ik had eigenlijk best kunnen vragen of ze een twitteradres had, dan hadden we kunnen uitwisselen en checken of we allebei waren aangekomen waar we wilden. En wanneer. Had dat gekund? In theorie wel. Maar doe je dat? En hoe? Waar? Hoe? Ach wat een onzin allemaal. Of niet? Lastig, met een gebaar als een opgestoken duim lukte het me dus eigenlijk helemaal niet om uit te drukken wat ik daarvoor allemaal voor beelden in mijn brein had, en met op mijn manieren een fietsknooppunt tot contactpunt maken bereikte ik nu ook weer niet dat ik haar liet merken hoezeer zij mijn innerlijke landschap opvrolijkte.
Ach ach, ach en wee. Woorden schoten tekort. En dat lag niet aan die woorden op zich. Was er iets met mij aan de hand, of was dit iets wat meer mensen parten speelde?

Ondertussen was het landschap veranderd van een groene polder naar de weg over de dijk die de Giessen aan de rechterkant indamde. De zon flikkerde door het groene bladerdek dat de aaneengesloten bomen langs de rivier vormden. Bootjes met gebruinde kinderen dreven langzaam stroomop- en stroomafwaarts. Een plotselinge onderbreking door een helgroen grasveldje aan het water. Een dorpje met brug en café.
Twitteren. Ja, dát had het meisje met het paardestaartje leuk gevonden. Wáááh. Ik dacht het niet. Had ik misschien moeten fluiten? Pfie wiew? Even denken. Twitteren betekent kwetteren. Kwetteren is een soort van fluiten, maar dan minder mooi. Kwetteren is een beetje kletsen van mussen, mezen en merels. Fluitena is zingen. Fluiten is gesublimeerd twitteren. Had ik kunnen fluiten? Ik twijfelde. Zoiets moet je ook durven. Je kon het wel oefenen natuurlijk, in dorpen ver van huis. Maar: wat vinden de meisjes ervan? Gold het verbod uit de jaren zeventig niet nog steeds? “Het is verboden in bouwvakkersidioom de aandacht te vestigen op andermans uiterlijke aantrekkelijkheid. U geeft hiermee aan geen oog te hebben voor de intrinsieke waarde van de persoon. U beledigt hiermee de aangeflotene”.

Djiez wat was het hier mooi. Ik kon het wel uitroepen, als een spontane opwelling uit de borst. Mijn gedachten vlogen terug naar een moment zo ongeveer tien jaar geleden. Ik was in februari ter hoogte van Nieuwersluis op het ijs van de Vecht gestapt. De kleuren waren, zoals dat ‘s winters is, keihard en contrastrijk. Het zwart van het ijs en de bomen, het sneeuwwit aan de rietkraag, van de kozijnen van de huizen, een zwaan op het ijs, het hardblauw van de winterlucht – het had mij vervuld met een gevoel waardoor ik het wel uit moest schreeuwen. En dat deed ik ook. Diep uit mijn borstkas golfde een keihard en langgerekt “Joe! Hoooeeeeee!” die de omringende schaatsers hun rug deed rechten en mij verbaasd deed aankijken. Ergens hoorde ik het onmiskenbare geluid van raspendee ijzers en harde vloek van een vallende weekendatleet.
Iets dergelijks, misschien iets minder schrikbarend, zou ik ook bij een persoon van het andere geslacht kunnen laten merken. Zonder haar te laten vallen. Daarom pleit ik voor een brede herintroductie van de bewonderende fluit. Zou het niet een hele hoop schelen? Bij gebrek aan beter. Is er beter? Je laat geen schaatsers vallen.

Mag er weer een nafluit op straat weerklinken? Zijn er bezwaren? Dames? Heren? Vrienden? Vriendinnen? Mag het? Ja?

Ik breek een lans.

Wat we hiermee zouden kunnen doen is het volgende. We componeren een nummer als Funking for Jamaica Dat begint ook met een machtige schreeuw, van een helse trompet weliswaar, van funky Tom Browne, maar daarom niet minder machtig, waarna een funky bass de eerste danspassen in de heupen van de gedansvloerden losmaakt. Die schreeuw laten we uitvoeren door een groep van dertig dakloze geflipte draaideurcriminelen, voor de ook daar klaarblijkelijk broodnodige ontspanning. Daarna vullen funky basloopjes de muziek, die worden aangevuld met rimshots van vallende hekken. Op verschillende plaatsen voeren groepjes mensen uitzwermende passen uit, freezen, en gaan weer verder. Het koninklijk consortium krijgt een aparte Pina Bausch of Anne Teresa De Keersmaeker – choreografie: kordate onverdroten stappen naar de Groote Club en terug. We doen dit jaarlijks om vijf voor acht op 3 mei om onze angsten te bezweren, zodat we 4 mei ook daadwerkelijk twee minuten geheel ontspannen niets anders kunnen denken dan aan de doden.

We noemen het nummer: Beschreeuwde Dam. Dat onthoudt lekker makkelijk, met Jamaica Funk in het achterhoofd. Funky! Relax!

Beluister hier Funkin’ for Jamaica

www.keeswennekendonk.nl

Nu zij niet meer speelt neem ik het mijzelf kwalijk dat ik het nooit heb opgenomen. Het was een wonderbaarlijk geluid.

Per slot:

Nu deze maatregel in Utrecht van kracht lijkt te gaan, kunnen we het als goed nieuws beschouwen dat we eindelijk een wet in handen hebben om Marco Borsato te weren.

Ben

Beste,

bedankt voor je bericht. Ben wel even geschrokken van je idee dat die grondstoffen waar ik m’n brillen van maak een naar geurtje zouden hebben. Voor alle duidelijkheid: ik zou nooit iets gebruiken waar een dier voor is geslacht, en het ivoor wat ik gebruik is van mammoeten die, zoals je misschien toch al wel een beetje wist, al 17.000 jaar zijn uitgestorven (!)
Opgegraven uit de permafrost in Siberië ja? Dus. Maar ik vind het ook wel een goed teken, dat de nekharen van de moderne IT-wereldburger direct overeind gaan staan bij woorden als ‘ivoor’ en ‘hoorn’.
Het hoorn is geen neushoorn of andere aandoening, maar wel de hoofdtooi van of een Indiase waterbuffelhoorn, en in dat geval uit de afvalbak van het abbatoir waar ze voor de vleesconsumptie naar toe gaan ( tja ook niet zo leuk, maar dan wordt het in ieder geval niet weggegooid), of het is hoorn van de in Nederland grazende Schotse Hooglander. Dat is weer een verhaal apart . De Schotse Hooglander is zo’n prachtig langharig bruin beest dat Staatsbosbeheer heeft ingevoerd als ‘begrazers’ in natuurgebieden. Kom je achter wandelklaphekken tegen. Vandaar ‘Hekrund’. En in mijn hoedanigheid als houten brillenmaker op een tentoonstelling van artikelen van Nederlands Hout, kwam ik eens te spreken met de directeur Nederland van die organisatie. Bing Jap heette die. Of ik alleen brillen van hout maakte. “Nee,” zei ik,”maar je kunt in Nederland zo moeilijk aan hoorn
komen. Wat doen jullie met zo’n Hekrund eigenlijk als i op is?”. Op deze vraag keek hij me enige tijd peinzend aan, schijnbaar met zichzelf overleggend of i al dan niet een groot geheim met me zou delen. “Nou ja, die gaan naar de slacht”, aarzeldeelde hij. -”En de hoorns, wat gebeurt daarmee?”. En toen kwam het hoge woord eruit. “Die sparen we voor, voor aan de muur op kantoor, en dergelijke”. Ah! Na enig trekken en wringen heb ik toen vals van zijn biecht gebruik gemaakt en de belofte losgepeuterd dattie me zou bellen als er weer eens een koe of stier omviel.
Een halfjaar later, in februari, kreeg ik inderdaad telefoon. Of ik meteen kon komen. ‘Oom Ben’ was op z’n dertiende versleten, of althans voor de zoveelste keer omgevallen waarvan hij de laatste tijd niet meer zonder menselijke hulp van buitenaf overeind kon komen.

En nu had hij dan een spuitje gekregen, want het Nederlandse Natuurpubliek kan het niet aanzien als er een dier een natuurlijke dood sterft, vooral niet compleet met aaseters en
verrotting. Zodoende was i, na z’n loeiloze euthanasie, in een aanhangwagentje gehesen en van z’n laatste graasplaats, de Oostvaardersplassen, geheel volgens de richtlijnen van de Nederlandse Vereniging van Hakkende Mannen naar de noodslachterij in Brummen gebracht, vanwege zondag, als de reguliere abattoirs gesloten zijn.
En de kop, ja de kop hadden ze, met gevaar voor eigen leven, aan de grove handen van de slachters weten te onthouden. Dit zijn van die lui, die daar naar grootmoeders recept nog maanden soep of zelfgemaakte frikandellen van kunnen brouwen. En de hoorns gaan als jachttrofeeën aan de muur of naar de jachthoornfabriek. Maar ze mochten voor deze ene keer de kop houden als ze ‘m er tenminste zelf af sloopten. Ze grijnsden sardonisch bij de gedachte dat de hoge heren natuurvorsers de handen uit de nog onbebloede mouwen zouden moeten gaan steken.
Dus. Nou, ze waren voor me aan het wèrk geweest, aan het wèrk…. maar ‘t was uiteindelijk geslaagd, de operatie ‘ome Ben’. En nu lag de kop, met hoorns en al, in een aanhangwagentje in de vrieskou, dus geen nood-, achter de boswachterswoning van boswachter Lievenogen in Lunteren te wachten op die mijnheer uit Utrecht die er dan brilmonturen van zou gaan zagen. Of ik in de gelegenheid was de kop even op te komen halen, want je wist maar nooit wanneer het ging dooien. Ja nee, niet alleen de hoorns, wat moesten zij met de kop zonder hoorns?
Soep maken? – geen denken aan. En bij het abattoir durfden ze natuurlijk niet terug te komen met een kale kop, ze zien je aankomen. Nee, dat zat er echt niet in! De héle kop.
Het heeft me de volledige inzet van al mijn massagetechnieken gekost om ze zover te krijgen, ‘want dat aangezien we niet in de carnavalstijd zaten, en ik met de trein zou komen, een onmogelijke situatie voor de teerhartige medepassagier zou creëren, door de gangen lopend met een anderhalve-meterbrede stierenkop van oom Ben op mijn schouders…..’ maar het lukte. Ternauwernood.

Aldus zat ik ‘s avonds met twee met de slijpschijf afgezaagde hoorns thuis. Ik vroeg me alleen nog af hoe de binnenhoorn eruit gehaald dienden te worden. Ja, binnenhoorns. Ook nooit van gehoord. Maar de hoorns worden van binnenuit gevoed d.m.v. een doeltreffend fijnaderig systeem van kanalen in kraakbeen. Vandaar ook dat hoorns hol zijn. Niet om uit te drinken. Ze begonnen overigens al lekker naar soep te ruiken. Openzagen en in de pan. Lekker Ben! Nog bedankt!

Highlander 2000, foto Foppe Peter schut

Meer over de buffelhoornen brilmonturen van Kees Wennekendonk op www.keeswennekendonk.nl/occhiali!

portret van D'66 kandidaat Pia Dijkstra, 2004, Kees Wennekendonk

Potlood en gewassen inkt. Zie www.keeswennekendonk.nl!

Boele Staal, 2006 voor boek: Portretten 2003-2006.

Zie www.keeswennekendonk.nl/tekeningen

Meer over mijn muziek op http://www.keeswennekendonk.nl/donderenliefde